Mandala Junga

Mandala Systema Munditotius (System Wszystkich Światów ), namalowana została przez Junga w 1916, tuż po napisaniu Septem Sermones ad Mortuos. Był wtedy zafascynowany światopoglądem gnostyckim, co jest widoczne w treści mandali, pierwszej z namalowanych przez niego. W 1955 roku opisał jej strukturę następująco: „Przedstawia antynomie mikrokosmosu w obrębie świata makrokosmicznego i jego antynomii. Na samym szczycie postać młodego chłopca w uskrzydlonym jaju, zwanego Erikapaiosem lub Phanesem, przywołująca jako figura duchowa orfickich bogów. Jego ciemna antyteza w głębinach jest tu określona jako Abraxas. Reprezentuje on dominus mundi, pana świata fizycznego i jest stwórcą świata o ambiwalentnej naturze. Widzimy jak kiełkuje z niego drzewo życia, określone mianem vita, a jego wyższym odpowiednikiem jest drzewo światła w formie siedmioramiennego świecznika, określone mianem ignis i Eros. Jego światło wskazuje na duchowy świat boskiego dziecka. Sztuka i nauka także należą do tej duchowej sfery, ta pierwsza reprezentowana przez uskrzydlonego węża, a druga przez uskrzydloną mysz (jako działalność wygrzebująca!). Świecznik jest oparty na duchowej zasadzie liczby trzy (dwa potrójne płomienie i jeden wielki pośrodku), podczas gdy niższy świat Abraxasa charakteryzuje piątka, liczba człowieka naturalnego (dwa razy po pięć promieni jego gwiazdy). Towarzyszące zwierzęta świat naturalnego to diabelski potwór i larwa, oznaczające śmierć i odrodzenie. Dalszy podział mandali jest horyzontalny. Po lewej widzimy okrąg oznaczający ciało albo krew, z którego wyłania się owijający się wokół fallusa waż – zasada generatywna. Wąż jest ciemny i jasny, oznacza ciemne królestwo ziemi, księżyca i pustki (i dlatego zwany jest Satanas). Po prawej leży jasny obszar bogatej pełni, ze świetlistego okręgu frigus sive amor dei (zimna lub miłości Boga) gołębica Ducha Świętego zrywa się do lotu, a mądrość (Sophia) wylewa się z podwójnego pucharu na prawo i na lewo. To żeńska sfera niebios. Duża sfera zaznaczona przez zygzaki lub promienie reprezentuje wewnętrzne słońce; wewnątrz tej sfery makrokosmos jest powtórzony, ale jego wyższe i niższe regiony są odwrócone jak w zwierciadle. Te powtórzenia powinny być pojęte jako powtarzające się w nieskończoność, malejąc coraz bardziej aż do najskrytszego rdzenia, rzeczywistego mikrokosmosu.”

Tłum. Mirosław Piróg, za: „C.G. Jung. Word and Image”, ed. by A. Jaffe, Princeton 1979, s. 75.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *